Orkaan Irma: verslag vanuit Cuba

Delen via Whatsapp Delen via Facebook Messenger Delen via Facebook

vr 6 oktober 2017

In augustus was ik met mijn jongste zoon op vakantie en aan het einde van de vakantie zag ik wat nieuws over een orkaan voorbij komen. Irma. Mijn zoon vroeg gelijk bezorgd: ‘mam, gaat ie naar Cuba? Kun je daar nu wel heen? Bedoeling was om na de vakantie, binnen 5 dagen weer door te reizen naar Cuba. Ik ben eigenaar van een reisorganisatie met specialisme Cuba. Om die reden reis ik ongeveer 5 keer per jaar naar Cuba. Na 15 jaar heb ik veel mooie vriendschappen opgebouwd en heb superlieve vrienden die voor mij als familie voelen. Cuba is voor mij thuiskomen. Mijn tweede thuis. Naast mooie vrienden, heb ik een groot zakelijk netwerk opgebouwd waarvan sommige casa eigenaren en hun personeel voor mij ook bijzondere vrienden zijn geworden in de loop der tijd. 

Gelukkig leek het er niet op dat Irma, Cuba aan zou doen. Althans……….. dat leek zo op dat moment. Bij thuiskomst hoorde ik al snel dat de orkaan van koers was veranderd en toch richting Cuba ging. Bij mij thuis was alles en iedereen in de ban van de orkaan. We hielden de koers per uur bij, luisterden naar de Cubaanse noticias en ik onderhield veel contact met mijn vrienden op Cuba. Vooral met Dany, één van onze chauffeurs die in Morón woont, de provincie Villa Clara. Hij was vol vertrouwen dat het huis, waar hij met zijn ouders en zusje woonde, sterk genoeg zou zijn.

Verslagen was ik toen ik bericht van Dany kreeg dat het niet mee was gevallen. De orkaan was van kracht vier, boven de oceaan, met kracht vijf aan land gekomen en had maar weinig intact achtergelaten in de plek waar hij woonde. En ook dit bleek overigens een understatement toen ik anderhalve week later het stadje met eigen ogen aanschouwde.

Met name de arme Cubanen met kleine huisjes, waarvan golfplaten dienst deden als dak, waren in één avond, dakloos of zelfs huis-loos geworden.

De tranen rollen me over de wangen als ik zijn antwoord lees op mijn vraag, wat ze nodig hebben. ‘Ik wil je niks vragen en ben al dankbaar als je mij en mijn familie komt opzoeken’.

Omdat je niks vernam in de media over wat de orkaan op Cuba had aangericht, let wel; dit was dezelfde orkaan Irma die Sint Maarten verwoestte. Dezelfde orkaan, Irma, kwam met dezelfde vernietigende kracht aan op Cuba. Het Rode Kruis en allerlei andere hulporganisaties riepen op tot hulpacties en donaties voor Sint Maarten. Echter niemand zei of deed iets voor Cuba en de Cubanen. Met alle respect voor andere slachtoffers, denk ik dat de hulp juist hier zo hard nodig is.

De Cubaanse overheid is erg goed in het voortraject als blijkt dat ze een orkaan mogen verwachten. Evacueren en voorzorgsmaatregelen nemen, kunnen ze als de beste. Nazorg en hulp na een orkaan, blijft veelal uit of kan eindeloos lang op zich laten wachten. Geen geld, geen middelen en vooral: geen prioriteit.

Impulsief vertelde ik het Cubaanse verhaal op Facebook. Niet realiserend dat dit zoveel liefdevolle en betrokken reacties zou oproepen. Uit alle hoeken werd hulp aangeboden op vele verschillende manieren. Bijzonder en prachtig maar met een vertrek binnen twee dagen kon ik het allemaal niet overzien.

 

Omdat de luchthaven dicht was in Havana ivm de orkaan, had ik mijn vlucht moeten verzetten en ik vertrok vijf dagen later dan gepland. Met name omdat ons eigen ministerie van buitenlandse zaken een negatief reisadvies had gegeven en ik foto’s van Havana had gezien met straten onder water, was ik bij aankomst blij verrast. Je zou niet vermoeden dat er paar dagen daarvoor een orkaan had gewaaid.

Bij aankomst, binnen 24 uur, besloot ons eigen ministerie dan ook om het negatief reisadvies voor heel Cuba te wijzigen in slechts de delen waar de orkaan had huisgehouden. Later bleek, nadat ik heel Cuba over was gereisd, hoe ondoordacht dit advies is geweest en hoeveel meer schade dit heeft aangericht voor het toerisme op Cuba. Het advies was totaal niet op zijn plaats en absoluut niet aan de orde maar heeft nog even een flinke genadeklap gegeven aan het toerisme op Cuba.

 

Na 3 dagen werken in Havana, vertrok ik om via Trinidad, een bezoek aan het getroffen gebied te brengen, waar ik de volgende dag aan kwam. Onderweg, naarmate ik met mijn huurauto dichter bij kwam, kon ik het landschap zien veranderen. Bomen waren omgewaaid of kapot en huizen beschadigd. Het gevoel wat ik kreeg toen ik de stad Morón binnen reed, kan ik niet goed beschrijven. De treurigheid, verslagenheid en machteloosheid die ik ervoer was onbeschrijflijk. Overal lagen hoopjes met takken, stenen en overig puin. Men was het puin aan het ruimen. Ik voelde bewondering maar ook verdriet voor de mensen die de zoveelste orkaan hadden bezworen. De berusting die een Cubaan aan de dag legt, in zijn eigen ellende, geeft me een machteloos gevoel. Ik ben zelf iemand die vecht voor de dingen die ze wil maar weet dat dit voor Cubanen over het algemeen ‘wishful thinking’ is en een stuk lastiger, dan dat dit voor ons is.

Ik wil zoooo graag wat voor deze mensen doen. Die avond logeer ik bij Dany en zijn familie. Hun huis is blijven staan. Ik voel me vereerd dat ik bij hen ben uitgenodigd en wordt behandeld als een familielid. Iedereen wil graag zijn verhaal vertellen. De wind, de regen, de brokstukken en complete daken, die overal door de lucht vlogen. Het heeft veel impact op iedereen. Dany en zijn vader vertellen mij over de mensen die zonder huis zijn. Zij worden opgevangen in een school. Later hoor ik dat het om 310 mensen gaat.

 

Op het laatste moment kreeg ik op de dag van vertrek voor 20 kg aan verzorgingsartikelen, medische zaken als paracetamol ed en wat leuke dingetjes als pennen en viltstiften voor de kinderen van één van onze klanten die 3 jaar geleden met mij mee was geweest op een groepsreis. Zij had van alles bij de winkel ingeslagen om mij mee te geven.

 

De school was het aangewezen adres om de spulletjes achter te laten. De volgende dag gingen we naar de school. Na een gesprek met de leiding werden de bewoners bijeengeroepen en werd uitgelegd wat ik kwam doen. Ik voelde me vreselijk omdat ik in één oogopslag al zag dat ik nooit genoeg voor iedereen zou hebben.

De leiding probeerde een beetje structuur aan te brengen maar dit bleek ‘a mission impossible’. Iedereen hoopte wat te krijgen voor zijn baby, moeder, vader of voor zichzelf. De hitte, de dringende massa; een moment dreigde het uit de hand te lopen.

De menigte werd toegesproken en we begonnen opnieuw. Toen ik het laatste flesje shampoo, de laatste tandenborstel en het laatste stukje zeep had weggeven, was ik een moment blij dat ik weg mocht. Ik voelde me machteloos, was boos op mezelf omdat ik niet meer had meegenomen en wist tegelijkertijd dat dit niet reëel was. Toen een mevrouw mijn hand pakte om me te bedanken en andere mensen naar me toe kwamen om hetzelfde te doen, schoten de tranen in mijn ogen.

Ik ging mee met de verpleging naar binnen waar ik de medicijnen gaf. De leiding was druk met van alles en er werden wat mensen erop uit gestuurd. Tien minuten later kwamen zij met een T-shirt, bedrukt met het symbool van de stad, de beroemde ‘Gallo de Morón’ (de haan van Morón), de haan is hét symbool van de stad. Ik kreeg het T-shirt als dank.

 

Na mijn bezoek werken mijn hersenen op volle toeren. Er zijn donaties gedaan op naam van de Stichting. Mijn bedrijf is ooit een Stichting begonnen die ik nu wil inzetten voor dit doel. Dat betekent dat de doelstelling en statuten van de Stichting veranderd moeten worden.

 

Wat moet er allemaal nog meer gebeuren, wat moet ik allemaal doen om hulp te verwezenlijken. Hulp die écht bij de mensen terecht komt.

 

Inmiddels begint één en ander vorm te krijgen in mijn hoofd. Danielle Rinsma, een collega, die veel werk in Nederland verzet voor de inzameling van donaties, vertelt mij dat ik mij moet beperken tot één doel. Ik kan niet heel Cuba helpen maar ik kan wel hulpverlening opzetten voor deze lieve mensen die lange tijd (waarschijnlijk wel een jaar of langer) in deze school moeten huizen. 

 

Al hoe lief bedoeld van ander hulporganisaties geloof ik niet in hulpgoederen naar Cuba brengen. Het blijft vaak bij de douane steken en het transport kost waanzinnig veel geld. Ik wil er zelf op kunnen toezien dat de hulp bij de bewoners van de school terecht komt. Van Cubaanse vrienden begrijp ik dat materialen wel te krijgen zijn maar men heeft simpelweg het geld niet om ze aan te schaffen. Ook zijn er genoeg werklui die kunnen en willen werken. De overheid biedt aan om 50 % korting te verlenen op aanschaf van bouwmateriaal. Dat betekent nog steeds een tekort van 50%.

 

  • Mijn eerste doel is om het doel van de Stichting formeel te laten veranderen in de hoop hiervoor een notaris te vinden die het notaristarief zal doneren. De ‘doehetzelfnotaris’ is ook nog een optie.
  • Men leeft met 310 mensen in een school die slechts 4 ‘badkamers’ cq wasgelegenheden heeft. Ik wil graag met Cubanen zorgen dat er meer wasgelegenheden worden gecreëerd. Daarvoor is geld nodig. Handjes zijn er al.
  • Dat er voor de kinderen faciliteiten komen.
  • Dat er voorzien wordt in persoonlijke verzorging en verzorgingsartikelen.


Er is zoveel meer te doen, te inventariseren en aan hulp te bedenken. Voor nu is er geld nodig om de hulp te realiseren. Wil jij ook een donatie doen? Dan kun je dat doen onder vermelding: hulp na de orkaan (vermeld niet Cuba in je overschrijving). Er zijn banken die overboekingen mbt Cuba weigeren.
Stichting Cumlaude Travel: NL10 INGB 0008 2216 57

 Meer Latin nieuws

Lees en blader door de oktober 2017 editie van het online Latin-Magazine

Farruquito: pure zigeunerflamenco ontvlamt Nederland

Deze maand komt topdanser Farruquito naar Nederland met drie voorstellingen. En hij...

Advertorial

Like us on Facebook

Hoe gay vriendelijk is Curaçao?

In de laatste week van september stond Curaçao in het teken van de 5e editie van Curaçao Pride. Dé feestweek op het ...

Maykel Blanco y su Salsa Mayor komt naar Nederland

Maykel Blanco is een van de meest getalenteerde jonge muzikanten in Cuba....

TAXIBONGO - Dime (Debut EP)

Heerlijk zwoele Zuid-Amerikaanse ritmes vermengd met flamenco en hier en daar een knipoog naar moderne pop.

Advertorial

Volg ons op Twitter: latinworldnl

Ivan el Sonero de Cuba - De nuevo con mi gente

Dit is het soort album waarmee je naam maakt binnen de muziekwereld.

Latin dansend Nederland zet zich in voor de getroffenen van orkaan Irma

Wij als Latin-Magazine kunnen natuurlijk niet om het feit heen dat er de afgelopen..

Alexander La Esencia Ft ''Tony Almont'' Dando Aco ( Videclip )

Nieuwe Bachata met Alexander La Esencia ft "Tony Almont" -  Dando Aco

Advertorial

Salsa Domingo Eemhof Beachclub Zeewolde 29-10-2017

Eudis el invencible - No Creo en Gente (Videoclip)

Bachata liefhebbers opgelet! Heerlijke bachata met Eudis el Invencible...

Baila para Cuba - Benefiet Cuba 4 november

Dansscholen, DJ's, dansdocenten, salsadansers en iedereen met groot hart voor Cuba